The minute after
The minute after….
wij deze selfie
maakten werd de domper van deze vakantie.
Als zoveel mensen
boekten we een busexcursie van Los Cristianos - onze vakantieplaats - naar
Santa Cruz in het noorden van Tenerife. Alle folders die we tegenkwamen
vertelden dat we dat niet mochten missen. Dus haakten wij in, temeer omdat de
excursie zich ook uitstrekte tot een bezoek aan het befaamde gebied Agana Rural
Park.
Zover zijn we niet
gekomen. Marina en ik werden voor some free time uitgezet bij het centrum van
Santa Cruz en zochten in de beroemde straat La Marina - ja je leest het goed -
een koffiegelegenheid op. Daarna en een stukje verderop in de straat bij een
aardig kerststalletje maakten wij een selfie.
En toen ging het
vreselijk mis. Ik merkte, bewust of onbewust, dat mijn tasje waar ik allerlei
belangrijke dingen in had, opeens veel lichter was dan gebruikelijk. Ik keek en
tot onze grote ontsteltenis was de tas open en de inhoud geroofd. Weg onze geld
passen en allerlei andere passen die je normaal bij je hebt - gelukkig waren
onze paspoorten elders opgeborgen.
Snel terug naar het
koffiehuisje; misschien daar verloren? Nee dus. Geschokt keken we verder om ons
heen, wat moeten we doen? Nouja het allereerste wat je moet doen is natuurlijk
politie vinden. Dat was niet zo moeilijk want twee agenten liepen dichtbij en
alarmeerden op ons verhaal onmiddellijk twee andere collega’s. Ze constateerden
echter al snel dat dit een staaltje rollerij was: kennelijk niet zinvol om de
omgeving te onderzoeken. De stad werd nl geplaagd door een professionele groep
criminele Roemeense zakkenrollers. De daders waren vermoedelijk al lang weer
uit de buurt.
Goed, met de agenten
mee naar een kantoortje in de plaatselijke VVV, om een omvangrijk formulier in
te vullen over wat, waar en hoe en wat we misten. Vervolgens moesten we met dit
formulier naar het kantoor van de Nationale Politie voor registratie een een
stempel.
In de tussentijd
probeerden we weer een beetje bij zinnen te komen en te overdenken hoe wij
bijvoorbeeld het gemis aan onze betaalpasjes konden compenseren en welke pasjes
enz moesten worden geblokkeerd. Op dat moment hadden we ons nog niet
gerealiseerd dat de bank app's op onze telefoons natuurlijk het alternatief
voor de pasjes waren. Op dat soort momenten denk je eigenlijk alleen aan hoe
komen we aan cash, want nog een paar dagen te gaan op Tenerife. Maar cash
krijgen bij een pinautomaat zonder betaalpas is wat lastig natuurlijk: dat kan
helemaal dus niet.
We kwamen daarom op
het idee bij banken te gaan vragen of en hoe zij ons zouden kunnen helpen. Nou
dat viel tegen, erger nog, geen van de banken die wij bezochten (vier) was in
staat ons te helpen. Komt nog bij dat naast het beroerde mondje Engels dat die
bankmensen spreken, het empathisch vermogen van hen op een behoorlijk laag peil
leek te liggen. Een bankmedewerker echter niet. Hij wist ons te vertellen dat
een kantoor van onze huisbank in de stad aanwezig was. Hoera dus, dat leek een
goede oplossing te kunnen bieden.
Helaas, nog erger!
Naast het feit dat daar helemaal geen fatsoenlijk woordje Engels uitkwam werden
wij afgescheept met iets van: wij kunnen niets voor jullie doen, wij hebben
geen zakelijke koppeling met de gelijknamige bank in Nederland. Ik zal de naam
van de bank niet noemen, maar het is de grootste bank in Nederland met tal van
vestigingen in Europa en andere delen van de wereld.
Nou Ja, onverrichter
zake terug naar Los Cristianos dan maar. Onze animo om de excursie verder te
vervolgen was natuurlijk helemaal weg. Op naar het busstation in Santa Cruz. We
hadden nog een beetje cash, dus met de bus terug moest kunnen lukken. Aan de
balie kaartje gekocht en gevraagd of ik kon betalen met de bankapp. Ja hoor,
geen probleem. Uit verdere informatie van de aardige dame achter de balie bleek
dat in veel winkels enz. op Tenerife gewoon te kunnen. Voor de eerste keer die
dag werd ons hart warmer toen ze gewoon wat extra cash aanbood te pinnen.
Niemand anders die middag wilde die stap zetten. Heel groot compliment voor de
Spaanse dame, die overigens uitstekend Engels sprak.
Het is nu een dagje
verder en het gaat goed met ons hoor. Boel dingen te regelen, ook als we straks
weer thuis zijn, maar dat komt best wel voor elkaar,
We zitten ons wel
steeds nog af te vragen, hoe kon dat toch gebeuren? We zijn in veel landen
geweest, nooit iets als dit meegemaakt. We letten altijd heel erg goed op onze
spulletjes. En toch gebeurt het ons ook!
Een moraal van dit
verhaal is er eigenlijk niet. Wel een les voor onszelf: nog beter opletten!
